„Ściany lochu zawieszone były czerwoną i białą tkaniną, na
której widać było rysunki wyobrażające różne narzędzia pracy. Wisząca u sklepienia lampa rzucała ponure światło na twarze, które jednak miały przeważnie poczciwy wyraz. Zebrani rozmawiali z sobą po cichu siedząc na drewnianych ławkach. Na ziemi rozpostarta była gruba mata z sitowia, tłumiąca odgłos kroków.
Wejście Rousseau nie zwróciło niczyjej uwagi.
Przed pięcioma minutami Rousseau nie pragnął właśnie bardziej niczego innego jak takiego wejścia, teraz zżymał się, że poszło to tak gładko.
Spostrzegł nie zajęte miejsca na jednej z ostatnich ławek. Usiadł, jak mógł najskromniej, za plecami innych.
Naliczył trzydziestu trzech obecnych. Z przodu, na podwyższeniu, stał stolik oczekujący na przewodniczącego zebrania.
LO.A WOLN OMUL ARS K A
Rousseau zauważył, że rozmawiano po cichu i że wymiana zdań była krótka.
Niektórzy milczeli zupełnie i starali się nawet ukrywać swoje twarze, co nie było zbyt trudne ze względu na panujący tu mrok. Szczególnie lękliwi schowali się za podwyższenie, rzucające gęsty cień.
Byli jednak i tacy, którym jakby zależało na tym, aby byli rozpoznani. Chodzili w tę stronę i z powrotem, dużo rozmawiali z sobą i od czasu do czasu znikali za drzwiami zawieszonymi czarną zasłoną, malowaną w czerwone płomienie.“(12)