„— Obiecałem wstawić się do pana w sprawie przyjęcia jej do pracy. Nie może absolutnie współpracować dalej z Sandersonem.
— Przyjąć Eleonorę Stakle Nigdy! Nie rozumiesz, co mówisz! Nie można wymyślić nic gorszego. Wziąć ją do siebie! Co za bzdura! Nigdy i za nic!
Profesor był zirytowany do najwyższego stopnia.
— Cóż to ja jestem — smarkacz Czyż nie jestem w stanie pojąć elementarnych rzeczy To wszystko sprawka Sandersona! Dobrze. Teraz ja zacznę działać.
Jutro będę w Akademii... I jeśli spotkam tę Stakle, nie wykręci mi się od rozmowy.
— O czym pan mówi, profesorze
— O tym, że jeśli mi się tylko pokaże na oczy, to ją ziaję jak niegrzeczną dziewczynkę!
— Tego pan nie zrobi — odparł Harry.
— A ja ci mówię, że zrobię! — krzyknął Traube tracąc panowanie nad sobą.
— Pan tego nie zrobi — twardo zabrzmiał głos człowieka ze stali.
Profesor drgnął. Po raz pierwszy usłyszał taki głos. Harry patrzył mu prosto w oczy. Spojrzenie jego przypominało wycelowaną nieubłaganie lufę rewolweru.
W Traubem coś się załamało. Nagła niemoc ogarnęła całe jego ciało. Drżącymi rękami zdjął okulary i zaczął je starannie przecierać.
W tym samym czasie czarny samochód pędził szeroką aleją. Wymijał kolejno napotykane wozy, pędził obok jasno oświetlonych witryn, a przy jego kierownicy siedział, pochylony do przodu, Mak Sanderson.“(7)