„owszem, a i to nastąpi zapewne; i bez tego jednak dzień mijał po dniu, a miejscowość była piękna.
Kiedy stara służąca ułożyła się do snu w swej komorze, a parę sztuk bydła w stajni, wchodził znów do domu. Izba przyjmowała go, jak przyjmowała każdego, lecz była to jego izba, a niczyja inna, ona dawała mu przytułek, miała bezstronność jaskini i dawała przytułek, lecz jego w dodatku ukrywała także, gdyż była szczelną i małą. Ściany miała ciosane, pułap niski; kiedy wracał ze dworu, gdzie przeziąbł, na kominie gorzało ognisko na noc, Daniel ostrząsał się z roszkosznego uczucia, i mógł to sobie czynić, bo go nikt nie widział. Na dworze była samotność. Strumyk szemrał o kilka kroków przed szaletem. Daniel kładł się do łóżka w pokoju.
Minęło lat parę, lecz, oczywiście, nie mogło iść wszystko z równą naturalnością.
W trzecim roku począł nieco częściej schodzić do wsi, do znajomych i na niewielkie zebrania, do kościoła, na licytacje. Tam, na dole mieszkała też jego dziewczyna. Młodym był jeszcze chłopcem, zbyt ognistym, by posuwać swe życie naprzód .krok za krokiem — biegł do swej dziewczyny. Odległość nie była małą, ale też nie była nie do przebycia, a już jako dzieci znaleźli do siebie drogę, ona ze swego domu — on ze swego. W lesie roiło się od małych strumyków, które przeskakiwali, tu i ówdzie znajdowały się zielone polany, leszczyny z orzechami, wiewiórki, mrowiska i wonne trześnie. Tą samą ścieżyną dążył obecnie jako dorosły, i dobrze czuł się, i śpiewał z radości, mijając znane sobie kamienie, pagórki i wiatrowiska; był oszołomiony, zdarzało się nawet, że skakał i zachowywał się tak, jakby mu zostało do przebycia tylko kilka kroków, a nie pół mili drogi. Niekiedy spotykał swą dziewczynę, zanim dotarł do celu; wtedy wstydzili się oboje, że wyszli sobie naprzeciw, wynajdywali wyjaśnienia, które rozpływały się w nic. Tak było szczególniej po ukończeniu nauki szkolnej i po konfirmacji; później — mniej było zabawy, a więcej powagi w ich życiu zagroda jego ojca szła w ruinę, ona zaś ze swej strony zaczęła potrosze spostrzegać, że nie całkiem to pewne trzymać się Daniela. Co prawda — nigdy nie byli narzeczonymi, nie byli też nimi i teraz, lecz tem samem dobrem okiem spozierali na się, co i dawniej.“(11)