„Tak samo jak kiedyś w Krakowie po wizycie Malajczyka U Dana w biurze Vagons Lits CookLeon ni stąd, ni zowąd złożył był w województwie podanie o prawo posiadania broni — tak samo teraz, po wizycie w „Sportowej" konsula i jego blękitnożóltnych kompanów, Leon ni stąd, ni zowąd postanowił wrócić do Częstochowy. Po co
Dość, że kazał się w hotelu zbudzić bardzo wczesnym rankiem i już bez żadnego neseseru, około południa wysiadł z pociągu na peron częstochowski. Nie wiadomo dlaczego przyjrzał się uważnie pasażerom, którzy również wysiedli; po czym dorożką, co miała siedzenie przykryte płóciennym pokrowcem, pojechał wprost do adwokata. Wpierw wzdłuż uliczek wznosiły się topole, potem minął synagogę i tak dalej.
— Cha, okropnie jestem roztargniony! — zawołał wchodząc do skromnej adwokackiej kancelarii. — Dzień dobr^ panu mecenasowi. Proszę sobie wyobrazić, że za poprzednim razem zapomniałem wziąć perły matki. Parę sznurów. Czego człowiek nie ma w głowie, to ma w nogach. Głupi kawał, cha! Czy mógłbym pana poprosić o klucze na jakąś godzinę
Adwokat, przypominający Batorego, snadź był tego rana wyspany, bo nie ziewał. Wciąż pozostawał jednak uosobieniem skrupulatności. Ogłoszenie w częstochowskiej gazetce już się okazało. Pośrednik parokrotnie oprowadzał po domu i ogrodzie kilku ewentualnych reflektantów. Nawet antykwariusz ze Świętokrzyskiej obiecał przyjechać, by obejrzeć książki o prawie rzymskim, jak również o astronomii. Tylko co za pech! kucharka akurat wyjechała na jeden dzień na wieś, jutro z rana dopiero wróci.“(3)