„Wielką komplikację w pracy na terenie Lwowa stanowiły tłumy uchodźców oraz niezliczone instytucje i urzędy cywilne i wojskowe, ewakuowane z rozległych połaci Polski. Mnie osobiście dawała się nieco we znaki mnogość dostojników państwowych; wielu z nich żądało widzenia się ze mną, a niektórym odmówić nie mogłem. Były to rozmowy przeważnie jałowe, bowiem najczęściej chodziło moim interlokutorom o informacje dotyczące sytuacji na froncie.
W godzinach wieczornych podpułkownik Demel zameldował mi, że sztab już został jako tako sklecony i umieszczony w gmachu szkoły ruskiej przy ulicy ... . Formowanie kwatery głównej miało potrwać czas dłuższy.
Przed północą nadeszła wiadomość, jakoby Niemcy byli już w Samborze i posuwali się w kierunku na Lwów; jakieś oddziały polskie, najwidoczniej odpryski grupy pułkownika Kotowicza, biły się z nimi pod Rudkami. Wiadomość ta, podana zresztą w formie mętnej i niejasnej, dotarła do Lwowa drogą okólną, czy to od elementów obserwacyjnych wysuniętych przez generała Pricha na linię Wereszycy, czy też od posterunków policji państwowej. Sam pułkownik Kotowicz uporczywie nic nie meldował.
Od samego rana co parę godzin na próżno dopytywałem się o łączność z generałem Szyllingiem; żadne wysiłki w celu jej uzyskania nie dawały wyniku . Połączenia drutowe z Naczelnym Dowództwem zostały zerwane ponownie jeszcze w ciągu ubiegłej nocy, niebawem po zakończeniu mojej rozmowy z Marszałkiem. Lokalne linie telefoniczne działały jedynie częściowo i przeważnie tylko w kierunkach wschodnim i północnym.“(1)